sosyomat.com

düşüş ü tasvir etmeye çalışır bu ruhlar
yaşamın içinde ki derin anlamı anlamışcasına
illa ki ölüm mü diyosun
gülüp geçiyorum derin anlamlar içerisinde ruhlara
ne denir ki ölüme yada yaşama
ne ölmek için sabırsızlanırım
ne de yaşamak için umut bağlarım kendi derinliğime
ruhlara seslenirken de
dinlerkende onları hepsi ama hepsi
sadece tek bir fısıltı ile gökyüzüne solurlar
hepsinde tek bir cümle

Yapışkan yalnızlığım
Karanlığımı üzerime örterken
Ve iyi geceler öpücüğü verirken
Yaralı yüzüme
Gözlerime yansıyan umudu gördüm
Üşüşürken tüm sinekler üzerime

Duman bir ağaç ardından yükselirdi
Ufak ve cılız bir rüzgar
Havalandırırdı ağaç ardında gizlenmiş dumanı
Ruhumuz bir ağaç ve duygularımız ağaç ardındaki duman
Sevdalarımız ufak ve cılız bir rüzgar
Yaşantılar gizlenenleri açığa cıkaracak kadar acımasız
Ne yaşamıştık yada gizlenecek ne vardı ki
Çamurlaşmış bir dünyada gizlenecek bir sevgi kalmıştı
Onu da elimize gözümüze bulaştırıp
Atıveriyoruz sonra virüs kapmış eldivenlerimizi

belkide aydınlatılmış ilk gökyüzü
güneşinden alamadığı ışıgını
gözlerinden almıştır
ve gözlerin o nehir dolusu rengiyle
:
bana bakarken insanlığın arasından
ben ne huzurlu olduğumu anlamışım
olası bulutlardan koruyup gözlerini
:
kendimi siper edip tanrıların
yıldırımlarına
kayalarda parçalatmışım
yüreğimi
senin olan tek
:
varlığımı
yüreğim beynim
senin ve sadece senın
nehir dolusu gözlerin
kalan tek
şey
dudaklarındakı buruklugu
parcalanan yureğimle
tebessum ettırsem
yetermı
bilmıyorum
her ne kadar parcalasada
kartal senınle dolu yureğimi
ben senınle var olacam
kullerımdsen
bır anka kuşu mısalı
senı
buldum
ve bırakmayacam
her ne kadar bana öfkelensende
:
sen benım
tek varoluş
:
nedenımsın
senı cok sevıyorum
kadınım
:
yuregım ve bedenım
senın varoluşuna gebe
:
sana ve kendıme
mutlu dolu seneler
sana çok aşığım
ne olursa olsun benımsın

yalnızlık paylaşılır mıydı
yoksa yalnızlık denilen şey
sadece ne olduğumuzu unuttuğumuz zaman
kapımızı çalan bir uğultu muydu
ateşler içinde uyandığımızda bir gece
derin karanlığın ender ışığında buluruz
yalnızlığımızın büyülü renklerini
aslında hiçbir zaman yalnızlık duygusuyla tanışmadık
oysa hep yalnızlığımızdan şikayet ettik durduk
yalnızlığımızı paylaşan dostlarımızla
evet yalnızlık neydi ve nerde kalmıştı
sonsuz çığlıklar içinde aradığımız
o yalnızlık olgusu

Kırılmış tüm yapraklarını toplardı
Gün ağırmaya yakın
Gece olunca susardı o
Ve beklerdi
Yeni günün ona sunduğu
Kırık yapraklar içinde
Gün ışığını.

Soğuk bir duvar
Islak geceden saklanabildiğim tek yer
Haykırışlardan uzaklaşabildiğim
En köhne yer
İkimizin kaybolduğu kentin
En tedirgin mahallesi
Bizi oraya çeken şey neydi
Azgın fırtınaların bizi oraya götürmesi
Yağmur damlalarının orayı es geçmesi neyin anlamıydı
Uzak ve soğuk bir duvar altıydı işte
Hepsi buydu öldüğüm yerdi sadece.

Curumus bır geceyle karsıladım senı
Aykırı sessızlıkler ve sıslı bır gok vardı
O yerın solugunda
Bır sen bırde kurumus dallarda kı umutlarımız vardı
Sonsuz geceye sunabıldıgımız
Nekadarda coskulu anlatırdık cocuk hıkayelerımızı
Ve nasıldı dagılırdı ruzgarda yapraklar
Yalnızmıydık yoksa serzenıs uyanıslar mı vardı
Geceyı gurultulere bogan
Derın gozlerınde bugulu bır askın anlatılmaz huznu
Ve sen ellerınde gurultuler arsında kırlenmıs
Zencefıl yapraklar
Ne bu huzun dolu sehır anlatırdı bızı
Nede aykırı sessızlıkler arardı
Bu kohne dunyada bızı…

Yaşananlar arasında
Kapalı kalmış
Gökyüzünün dumanlı akşamında
Farkında olmadan ayrılan gözler
Yaşlar içinde döner evine
Ve bakar çaresizce
Benliğinden arta kalan yıpranmış bedenine
Her şeyi tamamlamıştır kendinde
Eksiklik yoktu belki
Ama vardı bir şey onu ondan alan belki de bakireliğin en bittiği yerdi
Yıpranan bedeninde bulunan son kalıntı

Büyük hayallerin sonunda
Tek başına kalmış
Büyük umutlardan geriye ağrılar
Solgun bedenler ve soğuk elleri
Islak dudakları arasında
Sevgisini fısıldayan
Rüzgar uğultusu arasında kaybolmuş
Ufak bir aşk
Avuçlardan dökülenler
Arta kalan gamzeli yanaklar
Yaşlarla dolu gözler
Hepsi buydu işte
Daha ne olacaktı ki.